Blood winE
Presentation
زيرنويس از elfelfelf http‏‏‏‏:‏‏‏‏//forums‏‏‏‏.‏‏‏‏animworld‏‏‏‏.‏‏‏‏net/
ناتسومه یوجینجو
تاکاشی کون ‏!‏
میشه در رو باز کنی ؟
توکو سان ؟
چشم ‏!‏
ببخشید ‏،‏ کلیدهام رو گم کردم ‏.‏
زود از خرید برگشتید ‏.‏
ها ؟
در قفل نیست ‏.‏
کسی اینجا نیست ؟
لعنتی ‏!‏
فکر کنم یک یوکای اومده داخل ‏!‏
اینجاست ‏!‏
دنبال کتاب دوستانه ؟
سنسه ‏!‏
نیانکو سنسه ‏!‏
تو ناتسومه تاکاشی هستی ‏،‏ درسته ؟
کتاب دوستان کجاست ؟
پس تو صدای توکو سان رو تقلید کردی ؟
کتاب دوستان رو بده به من ‏.‏
اگه ندی ‏،‏ دستت رو گاز میگیرم ‏.‏
آخ ‏!‏
نکن ‏.‏
من کتاب دوستان رو نمیدم ‏!‏
بدش من ‏!‏
گفتم درد داره ‏!‏
مربای گل رز
هی ناتسومه ‏،‏ در مربا رو برام باز کن ‏.‏
سنسه ‏!‏
این یارو بدریخته کیه ؟
پاشو ‏.‏ پاشو ‏،‏ پاشو ‏.‏
خجالت آوره که از همچین بچّه ای ببازم ‏.‏
ولی ‏،‏ اگه از راه روز نمیتونم کاری از پیش ببرم ‏.‏‏.‏‏.‏
فکر میکردم همچین چیزی اتّفاق بی اُفته ‏،‏
برای همین یک رشوه آماده کرده بودم ‏!‏
خواهش میکنم ‏،‏ بپذیرید ‏.‏
جانشین
گفتم که نمیشه کتاب دوستان رو بهت بدم ‏.‏
پس میتونی بهم قرض بدی ؟
نه ‏.‏
قرض بدم ؟
میخوای چکار ؟
یوکای ای به اسم کاریکامی میشناسی ‏،‏ درسته ؟
هرگز ندیدمش ‏،‏ ولی احتمالاً
اسمش تو کتاب دوستان هست ‏.‏
میخوام احضارش کنم ‏.‏
قبلاً ندیدیش ؟
برای چی میخوای احظارش کنی ؟
این ‏.‏
کاغذ ؟
بنظر خیلی قدیمی میاد ‏.‏
همش بخاطر این ‏.‏
درسته ‏.‏
اگه بهش دست بزنی ‏،‏ فکر میکنی یک کاغذ الکیه ‏،‏ درسته ؟
و ؟
احساسات بهشتی
نمیتونی احساس کنی ‏،‏ احمق ؟
باشه ‏،‏ من برات توضیح میدم ‏!‏
خیلی وقت میبره ‏،‏ پس آماده باش ‏!‏
ساکی ‏!‏
من در تقلید صدا ‏،‏ خیلی مهارت دارم ‏.‏
اسمم یوبیکو ئه ‏،‏
چون میتونم کاری کنم که انسانها صدام رو بشنون ‏.‏
من تو یک درخت کهنسال ‏،‏ در مسیر کاریاما زندگی میکنم ‏.‏
یک روز ‏،‏ یک دختر دور و ور درخت من راه میرفت ‏.‏
تقریباً هر روز میومد ‏.‏
من به انسانها علاقه ای نداشتم ‏.‏
فقط یک هوس بود ‏.‏
وقتی انسانها به اعماق کوه میرفتن و خطری تهدیدشون میکرد ‏،‏ کمی نگران میشدم ‏.‏
بنابراین ‏،‏ دنبالش رفتم ‏.‏
یک معبد قدیمی اونجا بود ‏.‏
و مردی با شخصیّتی رو اونجا ملاقات کرد ‏.‏
بنظر خیلی خوشحال میومد ‏.‏‏.‏‏.‏
وقتی با اون حرف میزد ‏،‏ خوشحال بود ‏.‏
بنظر اونجا میعادگاه شون بود ‏.‏
البته ‏،‏ تنها کاری که میکردن ‏،‏ دیدن و حرف زدن با همدیگه بود ‏.‏
ولی هر روز و هر روز ‏.‏‏.‏‏.‏‏.‏
پس تو اونا رو دید میزدی ‏،‏ ها ؟
نه ‏!‏
من مواظب بودم که معبد رو خراب نکنن ‏!‏
سنسه ‏.‏
ببخشید ‏.‏
ادامه بده ‏.‏
اونا کاملاً عاشق هم بودن ‏،‏
ولی مرده کار داشت ‏.‏
یکّم حرف میزد و میرفت ‏.‏
زنه ‏،‏ مدّت زیادی به مسیری که اون رفته بود ‏،‏ خیره میشد ‏.‏
و بعد ‏،‏ وقتی خورشید غروب میکرد ‏،‏ بالاخره به خونه بر میگشت ‏.‏
تصمصم گرفتم کاری کنم که مورد حمله
مارها یا حشرات قرار نگیره ‏،‏
برای همین اونا رو دور میکردم ‏.‏
نخند ‏!‏
هر روز میومد ‏!‏
فکر اینکه هر روز چقدر کار میکردم ‏!‏
ببخشید ‏.‏
فکر میکردم اینقدر خوب باشی ‏.‏
نه ‏،‏ اصلاً ‏.‏
کافیه ‏!‏
کاریکامی رو صدا بزن ‏!‏
ببخشید ‏،‏ ولی نمیتونم ‏.‏
چی ؟
دروغگو ‏!‏
شنیده بودم هر یوکای ای که اسمش تو کتاب دوستان باشه
نمیتونه بر خلاف دستورات اربابش عمل کنه ‏!‏
فقط اگه اسم و قیافش رو بدونی ‏،‏ میشه ‏.‏
مادربزرگ من کسی بوده که این اسم ها رو جمع کرده ‏.‏
من هیچ کدوم از این یوکای ها رو ندیدم ‏.‏
چی ‏!‏؟
باورم نمیشه کمکی از دستت بر نمیاد ‏.‏
تازه ساکی منو هم خوردی ‏.‏‏.‏
من که نخوردم ‏.‏
میتونم امشب رو اینجا بمونم ؟
لازمه تصمیم بگیرم که چکار کنم ‏.‏
هی ‏!‏
خوابش برد ‏.‏
نمیخوام تو اتاق من بخوابه ‏.‏
بعضی از یوکای ها ‏،‏ فقط برای اینکه به سرزمین انسان ها
بیان ‏،‏ باید نیروی زیادی رو صرف کنن ‏.‏
چه دردسری ‏.‏
هر وقت یوکای هایی مثل این میبینم ‏،‏ که بنظر میرسه آزادن ‏،‏
ولی احساسات عمیقی رو تو سینشون حمل میکنن ‏.‏‏.‏‏.‏
همونطور که فکر میکردم ‏،‏ اون شب ‏،‏ یک رویا دیدم ‏.‏
تاکاهیکو سان ‏!‏
صدا ‏،‏ خیلی غمگین بنظر میرسید ‏.‏
تاکاهیکو سان ‏!‏
مطمئنّم یوکای اونو شنیده ‏.‏‏.‏‏.‏
تاکاشی کون ‏!‏
صبحانه آمادست ‏!‏
بفرما بخور ‏.‏
خوب ‏،‏ چه تصمیمی گرفتی ؟
چاره ای ندارم ‏.‏
خودم کاریکامی رو پیدا میکنم ‏.‏
نگفتی ‏.‏
چرا میخوای کاریکامی رو ببینی ؟
ناتسومه هست ‏!‏
بظر خوشمزه میاد ‏!‏
ناتسومه ی کتاب دوستان ‏!‏
خیلی جرأت داری ‏،‏ جوجه ‏!‏
ممنون ‏،‏ یوبیکو ‏.‏
نجاتم دادی ‏.‏
که اینطور ‏.‏
ناتسومه ؟
چکار میکنی ‏!‏؟
کجا میری ‏!‏؟
نمیدونم کاریکامی چه شکلیه ‏،‏
ولی میدونم کجا ممکنه باشه ‏.‏
اگه ناتسومه ی کتاب دوستان بیاد ‏،‏
ممکنه بیاد تا اسمش رو بگیره ‏!‏
میخوای از من به عنوان طعمه استفاده کنی ؟
شنیدم اون یک یوکای متشخّصه ‏.‏
قول میدم ازت مراقبت کنم و برت گردونم خونه ‏.‏
پس خواهش میکنم کمکم کن ‏،‏ ناتسومه دونو ‏!‏
پس ‏.‏‏.‏‏.‏
بهم بگو چرا ‏.‏
کاریکامی میتونه کاغذ های قدیمی رو بازیابی کنه ‏.‏
شاید بتونه در مورد این کاغذ بهم کمک کنه ‏،‏
توسط بارون خراب شده ‏.‏
ناتسومه یوجینجو
اون میعادگاهی که دیروز در موردش برات حرف زدم رو یادته ؟
یک روز دیگه مرده نیومد ‏،‏
ولی دختره هر روز میومد و منتظر میشد ‏.‏
این باعث عذاب من میشد ‏،‏ پس به خونه ی مرده رفتم ‏.‏
از اون چیزی که اونجا شنیدم ‏،‏
فهمیدم مرده ‏،‏ پسر ارشد اون خانوادست
که از خانواده های معروف شهره ‏.‏
عروس و داماد فوق العادند ‏.‏
آره ‏،‏ دختره هم از خانواده ی ثروتمندیه ‏.‏
حالا دیگه آینده ی خانواده تضمینه ‏.‏
به عنوان مزکر خانواده ‏،‏ لازمه اون این کار رو انجام بده ‏.‏
میدونستم که انسانها و یوکای ها نمیتونن با هم باشن ‏،‏
ولی هیچ وقت فکر نمیکردم دو نفر که اینقدر عاشق همند ‏،‏
نمیتونن با هم باشن ‏.‏
تاکاهیکو سان ؟
ولی دختره بدون اینکه از ماجرا خبر داشته باشه ‏،‏ هر روز منتظر بود ‏.‏
تاکاهیکو سان ؟
هر روز اسمش رو صدا میزد ‏.‏
تاکاهیکو سان ‏.‏‏.‏‏.‏
بله ؟
تاکاهیکو سان ؟
اونجایی ؟
در رو باز نکن ‏،‏ یوکو سان ‏.‏
من ‏،‏ خوب ‏،‏ یکّم مریضم ‏.‏
نمیتونم نزدیکت شم ‏.‏
مریض ؟
حالت خوبه ؟
چه مریضی ای داری ؟
خوب ‏.‏‏.‏‏.‏
تقریباً بهتر شدم ‏.‏
واقعاً ؟
آره ‏.‏
نمیخوام تو هم مریض بشی ‏،‏ پس ‏.‏‏.‏‏.‏
میدونم ‏.‏‏.‏‏.‏ میدونم ‏.‏
خدا رو شکر ‏.‏
یوبیکو ؟
چکار باید بکنم
به جای اون خداحافظی بکنم ‏.‏
ولی وقتی میخندید ‏،‏ خیلی خوشحال بود ‏.‏‏.‏‏.‏
ممنون ‏،‏ تاکاهیکو سان ‏،‏
که اومدی منو ببینی ‏،‏
ولی دوباره مریض نشی ‏،‏
برو خونه ‏.‏
نه ‏،‏ خوبم ‏.‏
ولی ‏.‏‏.‏‏.‏
بجاش ‏.‏‏.‏‏.‏
فردا ‏.‏
فردا بیا ‏.‏
و فردا فرا رسید
و روز بعد و روز بعد از اون ‏.‏‏.‏‏.‏
دوباره و دوباره اونو ملاقات کردم ‏.‏
تاکاهیکو سان ‏،‏ خسته شدی ‏.‏
اصلاً ‏.‏
بنظر میرسه میخواد بارون بیاد ‏.‏
خواش میکنم برو خونه ‏.‏
نه ‏،‏ تو اوّل برو ‏.‏
نه ‏،‏ اوّل تو ‏.‏
نه تو اوّل ‏.‏
خیلی لج بازی ‏.‏
چی ؟ نخیر ‏،‏ تو لج بازی ‏!‏
وای ‏!‏
امروز هوا چقدر خوبه ‏.‏
آره ‏،‏ راست میگی ‏.‏
برگها دیگه کم کم دارن زرد میشن ‏.‏
آره ‏،‏ راست میگی ‏.‏
سردت نیست ؟
نه ‏،‏ خوبم ‏.‏
دیشب خوابی دیدم ‏.‏
رویای خوبی بود ‏.‏
داشتم از یک پنجره ی کوچیک ‏،‏ به دریا نگاه میکردم ‏.‏
دریا آروم و درخشان بود ‏.‏
کجا بود ؟
میدونی ‏،‏
حتّی یادم نمیاد کجا بود ‏،‏
ولی بنا به دلایلی ‏،‏
خیلی مثل خونه بود ‏،‏ تقریباً داشت گریم میگرفت ‏.‏
مثل این بود که دارم میرم خونه ‏.‏‏.‏‏.‏
احساس خوب و آرامش بخشی بود ‏.‏
میخوام برم اونجا ‏.‏
همش خواب بود ‏.‏
حتّی اگه خواب بوده باشه ‏.‏
مثل بچّه ها حرف میزنی ‏.‏
این تاکاهیکو سانی نیست که من میشناسم ‏.‏
چی ؟
اصلاً درست نیست ‏!‏
حالا عصّبانی شدی ‏.‏
خیلی عجیبه ‏.‏
عجیب ؟
آره ‏.‏
خیلی ‏.‏
هر چی بیشتر میدیدمش ‏،‏
بیشتر میخندید ‏،‏
و م احساس گناه بیشتری میکردم ‏.‏
عجیبه ‏.‏
از موقعی که نمیتونم صورتت رو ببینم ‏،‏
از موقعی که فقط صدات رو میشنوم ‏،‏
احساس میکنم خیلی بهت نزدیک ترم ‏.‏
ولی حتّی یک کوچولو ‏.‏‏.‏‏.‏
میخوام صورتت رو ببینم ‏.‏
میخوام ببینمت ‏!‏
ببخشید ‏،‏ یوکو سان ‏.‏
بخاطر مسائل خانوادگی ‏،‏ دیگه اون نمیاد اینجا ‏.‏
من کسی بودکه خودم رو به جای اون جا زده بودم ‏.‏
ببخشید ‏.‏
ببخشید ‏!‏
چه غلطی کرده بودم ‏.‏
نمیتونستم ببیم داره زجر میکشه ‏.‏
اون آخرش بود ‏.‏
از گناهی که نسبت به اون انجام داده بودم ‏،‏ میترسیدم ‏،‏
و دیگه به معبد برنگشتم ‏.‏
و رفتم سفر ‏.‏
وقتی ‏،‏ انسانها میگن زمان زیادی گذشه ‏،‏
برگشتم به معبد ‏.‏
اونجا نامه رو پیدا کردم ‏.‏
و سنگی که روش گذاشته شده بود تا باد جابجاش نکنه ‏.‏
شاید ربطی به من نداشته باشه ‏،‏
ولی ممکنه توکو سان برای من نوشته باشه ‏.‏
اگه اینطوره ‏.‏‏.‏‏.‏
شاید برای تاکاهیکو باشه ‏،‏
یا برای من ‏.‏
و اون ‏.‏‏.‏‏.‏
اگه کلمات نفرت انگیز و خاصمانه باشه ‏،‏
باید قبولش کنم ‏.‏
مدّت زیادی در حال فرار بودم ‏.‏‏.‏‏.‏
ولی نمیتونم فراموش کنم ‏.‏
اگه بتونم ‏،‏ دوست دارم این نامه رو بخونم ‏.‏
که اینطور ‏.‏
بعد از شنیدن این حرفها ‏،‏
منم میخوام بدونم چی گفته ‏.‏
واقعاً که ‏.‏‏.‏‏.‏
اون یوکای نامرد کجا رفته ؟
هی ‏،‏ کاریکامی ‏!‏
های ‏!‏
کاریکامی اینجاست ؟
اومدم اسمت رو پس بدم ‏!‏
احمق خان ‏!‏
دوباره داره از اون کارا میکنه ‏!‏
هی ‏،‏ کاریکامی ‏!‏
چیز مهمی دارم که میخوام بهت پس بدم ‏!‏
لطفاً بیا بیرون ‏!‏
کی اونجاست ؟
هی ‏،‏ ناتسومه ‏!‏
نیانکو سنسه ؟
لعنتی ‏!‏
میخوای یوکای ها بخورنت ؟
راسته که میخوای اسمم رو پس بدی ؟
بوی متفاوتی نسبت به ریکو داری ‏.‏
ناتسومه ریکو مادربزرگم بوده ‏.‏
کتاب دوستان از اون به من رسیده ‏.‏
ببخشید که این همه وقت اسمت پیش من مونده ‏.‏
اسمت رو بهت پس میدم ‏.‏
همینطور ‏،‏ درخواستی ازت دارم ‏.‏
درخواست ؟
اگه کتاب دوستان رو داری ‏،‏ خیلی راحت میتونی بهم دستور بدی ‏.‏
درخواست منه ‏.‏
میخوام این نامه رو بازیابی کنی ‏.‏
خواهش میکنم ‏.‏
بنظر عجیب غریبی ‏،‏ ولی روش متفاوی نسبت به ریکو داری ‏.‏
باشه ‏.‏
در ازای برگردوندن اسمم ‏،‏ درخواستت رو قبول میکنم ‏.‏
ای کسی که از من محافظت میکنی ‏،‏ اسمت روآشکار کن ‏.‏
اسمت رو پس میدم ‏،‏ کاریکامی ‏.‏
لطفاً بپذیر ‏.‏
من شکست خوردم ‏.‏
باورم نمیشه به یک انسان باختم ‏.‏
هروقت دوست داشتی منو صدا بزن ‏.‏
حتّی اگه این کاغذ خراب بشه ‏،‏ من بازیابیش میکنم ‏.‏
این ؟
من اسمم رو پس گرفتم ‏.‏
حالا نوبت منه ‏.‏
بازیابی کاغذ ‏.‏ بازیابی کاغذ ‏.‏
خوب ازش مواظبت کن ‏.‏
ممنونم ‏،‏ کاریکامی دونو ‏.‏
ممنونم ‏،‏ ناتسومه دونو ‏.‏
هی ریشوی عجیب غریب ‏!‏
اگه میخوای تشکّر کنی ‏،‏ ساکی بهمون بده ‏.‏
ممنونم ‏.‏
کمک بزرگی کردی ‏.‏
اون نوشته ی یک زنه ‏.‏
ولی این احساس ‏.‏‏.‏‏.‏
کسی که این نامه رو نوشته ‏،‏ دیگه در این دنیا نیست ‏.‏
آره ‏.‏
درسته ‏.‏
رنگ اون کاغذ ‏.‏‏.‏‏.‏
صداش ‏،‏ لبخندش که هنوز تو قلب اون مونده ‏.‏‏.‏‏.‏
تمام اونا مال خیلی وقت پیشه ‏.‏
آدم ها زندگی کوتاهی دارن ‏.‏
ریکو هم همینطور ‏.‏
اونم رفته ‏،‏ نه ؟
این ؟
آه ‏.‏
من بالاخره پیر میشم ‏!‏
ناتسومه ‏!‏
سنسه ؟
داری از حال میری ‏.‏
اگه دوباره نزدیک بود خورده بشی ‏،‏ نو سرزنش نکنی ها ‏.‏
میخوای به سفرت ادامه بدی ؟
نه ‏،‏ میخوام برگردم به درخت قدیمیم ‏.‏
اون معبد هنوز هست ‏.‏
میخوام مواظب و محافظش باشم ‏.‏
که اینطور ‏.‏
نامه برای تو بود ؟
میتونم بپرسم چی نوشته ؟
خوب ‏،‏ خجالت میکشم که بگم ‏،‏
ولی نمیتونم نامه های انسان ها رو بخونم ‏.‏
میتونی برام بخونی ‏،‏ ناتسومه دونو ؟
چی گفته ‏،‏ ناتسومه دونو ؟
ناراحت بوده ؟
هرگز منو نبخشیده ؟
نه ‏.‏
ممنون که حقیقت رو بهم گفتی ‏.‏
برای تو ‏،‏ از روزهای گذشته
ناتسومه یوجینجو
به چی داره نگاه میکنه ؟
ناتسومه ؟
یک چیز عجیب روته ‏.‏
قبلاً این یوکای رو دیدم ‏.‏
قبل از اینکه بتونم ‏،‏ خداحافظی میکنم ‏.‏
یک بچّه ی عجیب غریب اینجا بود ‏.‏
نمیدونم الان خوشحاله یا نه ‏.‏
هی ناتسومه ‏،‏ در این مربّا رو برام باز کن ‏.‏